Stefan Żeromski

Stefan Żeromski był polskim prozaikiem, publicystą, dramaturgiem i pamiętnikarzem. Uczył się w gimnazjum w Kielcach, a w 1886 roku rozpoczął studia w warszawskim Instytucie Weterynarii, które przerwał z powodów finansowych. Pracował jako guwerner, a następnie jako bibliotekarz. W 1897 roku ukazały się „Syzyfowe prace”, a w kolejnych latach między innymi „Ludzie bezdomni”, „Popioły” i „Przedwiośnie”. W swoich utworach podejmował kwestie ubóstwa oraz sytuacji robotników i chłopów.

Na przełomie XIX i XX wieku Żeromski przyjeżdżał do Kielc z myślą o zamieszkaniu tam i prowadzeniu działalności kulturalnej. Mieszkał także w Zakopanem, Paryżu i Konstancinie. W czasie I wojny światowej działał w Zakopanem, gdzie został prezydentem Rzeczypospolitej Zakopiańskiej. W niepodległej Polsce uczestniczył w życiu literackim i społecznym. W 1925 roku założył polski oddział PEN Clubu i został jego pierwszym prezesem. Zmarł 20 listopada 1925 roku w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Stefan Żeromski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.