Jan Łoś

Jan Nepomucen Bonifacy Łoś, polski filolog, językoznawca i slawista, urodził się 14 maja 1860 roku w Kielcach. Studiował gramatykę porównawczą języków indoeuropejskich oraz językoznawstwo ogólne i słowiańskie na Uniwersytecie w Petersburgu, a następnie kontynuował naukę w Paryżu, Freiburgu, Lipsku i Berlinie. W 1902 roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego filologii słowiańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1920 roku kierował tam katedrą języka polskiego, a w latach 1923-1924 pełnił funkcję rektora.

Łoś zajmował się historią języka polskiego i językami słowiańskimi. Był związany z Akademią Umiejętności, nadzorował prace nad Słownikiem staropolskim i należał do założycieli Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego. Opublikował między innymi Zarys historii języka polskiego, Wiersze polskie w ich dziejowym rozwoju oraz trzytomową Gramatykę polską, wydawaną w latach 1922-1927. Zmarł 10 listopada 1928 roku w Krakowie.

Na podstawie artykułu „Jan Łoś (językoznawca)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.