Jan Rutkiewicz

Jan Rutkiewicz urodził się 14 sierpnia 1904 w Kielcach, w rodzinie działaczy socjalistycznych Jana i Jadwigi z Bartołdów. Był bratem Wincentego Jana, działacza komunistycznego. W 1923 ukończył Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Wilnie, a w latach 1923-1929 należał do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej. W 1934 uzyskał dyplom Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Pracował w warszawskich szpitalach, a w 1939 został zmobilizowany jako lekarz I Szpitala Okręgowego w stopniu porucznika rezerwy.

Podczas II wojny światowej przewodniczył Komitetowi Porozumiewawczemu Lekarzy Demokratów i Socjalistów oraz organizował służbę zdrowia GL i AL. W czasie powstania warszawskiego prowadził na Sadybie oddział chorych na czerwonkę. W latach 1951-1955 i ponownie od 1970 do 1974 był prezesem Polskiego Czerwonego Krzyża. W latach 1959-1970 pełnił funkcję wiceministra zdrowia. Od 1945 należał do PPR, a od 1948 do 1983 do PZPR. Zmarł 7 lipca 1989 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Na podstawie artykułu „Jan Rutkiewicz (lekarz)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.