Józef Relidzyński

Józef Relidzyński urodził się 11 stycznia 1886 roku w Kielcach, a zmarł 7 stycznia 1964 roku w Dartford. Był poetą, pisarzem, scenarzystą i dziennikarzem, a także legionistą. Gimnazjum ukończył w Warszawie, następnie studiował we Frankfurcie nad Menem i na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jako pisarz zadebiutował w 1904 roku opowiadaniem „W godzinę smutku i tęsknoty”, a cztery lata później wydał tom poezji „Poezje”. Współpracował z polskimi czasopismami, między innymi „Bluszczem”, „Kurierem Warszawskim” i „Tygodnikiem Illustrowanym”.

Podczas I wojny światowej służył w 4. pułku piechoty Legionów i został internowany w Beniaminowie. W 1920 roku pracował jako sekretarz i referent prasowy delegacji prowadzącej rokowania polsko-radzieckie w Mińsku. Należał do założycieli polskiego PEN Clubu, a w latach 1926-1928 był redaktorem naczelnym „Lotu Polskiego”. W czasie II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej, później wstąpił do armii generała Andersa. Od 1948 roku mieszkał w Anglii, gdzie publikował w prasie polonijnej. Był członkiem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie. Otrzymał między innymi Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

Na podstawie artykułu „Józef Relidzyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.